«تروریست- خبرنگار» و پادگانی به نام «اینترنشنال»
«تحلیلی که کارشناسان اینترنشنال ارائه میدهند، مطالبه و خواسته نعل به نعلِ موساد است» این گزاره بخشی از مصاحبه سردبیر اسبق اینترنشنال در سال 1404 است؛ سردبیری که اخیراً نیز به انتقاد از این شبکه پرداخت و اظهار داشت: «با وجود فعالیتهای اینترنشنال که شامل تبلیغ جنگ، ترویج خشونت، دعوت به ناآرامی و نشر اکاذیب میشود، میتوان کارکنانش را «خبرنگار» نامید؟!».
محمد منظرپور، سردبیر اسبق اینترنشنال چندی پیش گفت: «وقتی از لنزِ «حزب لیکود» به ایران نگاه میکنید در خدمت «رادیو اسرائیل» هستید؛ فرقی نمیکند که کارمند «بیبیسی»، «رادیوفردا»، «منوتو» یا «اینترنشنال» باشید!».
منظرپور اخیراً نیز اعلام کرد که در اینترنشنال خبر و خبرنگار وجود ندارد؛ وی طی مصاحبهای اذعان داشت: ترویج خشونت، دعوت به شورش، نشر اکاذیب و دلبستن به دخالت نظامی بیگانه، هیچ ربطی به فعالیت رسانه و خبررسانی ندارد. این شبکه از چارچوب روزنامهنگاری خارج شده و به ابزار تبلیغاتی و اتاق جنگ برای اسرائیل و ترامپ تبدیل شده است.
وی پیش از این علت کنارهگیری خود از اینترنشنال فعالیتهای مشکوک و سوگیرانه اعلام کرد و توضیح داد: یکی از مدیران سابق شبکه بیبیسی با من تماس گرفت و گفت درصدد راهاندازی یک تلویزیونی در لندن هستیم به نام اینترنشنال، به او گفتم آقای فلانی! من شنیدهام که بودجه این رسانه توسط عربستان سعودی تامین میشود؛ او در پاسخ گفت: من به شما اطمینان میدهم یک ریال سعودی در این پروژه نیست! اما پوشش گسترده اخباری مثل حمله به سفارت ایران، گردهمایی منافقین در تابستان ۱۳۹۷، مصاحبه با «یعقوب حر التُستَری»، سخنگوی گروه الاحوازیه، باعث شد که من از این شبکه کنارهگیری کنم.
در ایام اغتشاشات نیز منظرپور بر علیه اینترنشنال موضع گرفت؛ او طی مصاحبهای در پاسخ به این پرسش که «برخی معتقدند شبکه اینترنشنال اخیراً توسط خود اسرائیل اداره میشود، این ادعا تا چه حد صحت دارد؟» گفت: به نظر من اینترنشنال اصلا یک رسانه محسوب نمیشود. یک رسانه دارای «سیاست خطمشی و سردبیری» مشخص است، در حالی که ایران اینترنشنال هیچگونه سیاست سردبیری ندارد. برای نمونه، اخیراً دیدم آقای «علیحسین قاضیزاده» در توئیتی نوشته است: «دست خالی به خیابان نروید و وسائل دفاعی همراه داشته باشید»؛ معلوم نیست که او خبرنگار است یا رئیس یک شبکه براندازی؟!
اینترنشنال، بازوی رسانهای موساد درحالی ترویج خشونت کرده و مردم را به همراه داشتن سلاح تشویق میکند که اسرائیل، کارفرما و اسپانسر این رسانه، مانع فعالیت آزاد خبرنگاران در سرزمینهای اشغالی است.
اینترنشنال که ایران را متهم به خفقان سیاسی و عدم آزادی مطبوعات میکند در مقابل محدودیت فعالیت خبرنگاری در اسرائیل سکوت میکند؛ محدودیتی که سردبیر اسبق اینترنشنال درخصوص آن گفت: در اسرائیل سیاست «دهانبند» برای خبرنگاران اجرا میشود.
وی طی مصاحبهای اعلام داشت: در اسرائیل تمام خبرگزاریها برای فعالیت از «دفتر مطبوعاتی دولت» (Government Press Office) یا دفتر رسانهای اسرائیل مجوز میگیرند. در مواردی که اسرائیل مورد حمله قرار میگیرد، این دفتر بخشنامهای را به تمامی خبرگزاریها ابلاغ میکند که اصطلاحاً به آن «دستور دهانبند» (Gag Order) میگویند. طبق این دستور، خبرگزاریهای مستقر در اسرائیل اجازه انتشار تصاویر یا گزارشهایی مبنی بر اینکه موشکها به کجا اصابت کرده یا چه خساراتی بر جای گذاشتهاند را ندارند. اگر کسی این قانون را نقض کند، بلافاصله مجوز فعالیت او در اسرائیل لغو شده و ممکن است مورد پیگرد قانونی قرار گیرد.
اتاق جنگی که پشت نقاب رسانه، خشونت را ترویج میکند و هر محدودیتی علیه خود را «نقض آزادی مطبوعات» مینامد؛ از کارفرمایی اسرائیلی خط میگیرد که برای فعالیت خبرنگاران در فلسطین اشغالی «قانون دهانبند» دارد؛ ظاهراً آزادی مطبوعات، آنجا که پای اسرائیل در میان است، قابل اغماض و چشمپوشی است!